Afscheid van het sinterklaasgevoel

Blog - Afscheid van het sinterklaasgevoel? (door Geralda Kadiks)

Mijn zoon is boos. Omdat ik hem anderhalf jaar geleden heb verteld dat Sinterklaas niet bestaat. Het was na afloop van zwemles in een van de kleedhokjes. Hij was eraan toe. Kort ervoor hadden we hem verteld hoe het nou precies zit met de paashaas en de tandenfee. En van het een kwam het ander. Hij trok de lijn door naar de goedheiligman, en vroeg: “Maar hoe zit het dan met Sinterklaas?” Tot dat moment had ik deze vraag steeds met een wedervraag beantwoord: “Wat denk jij?” En als hij dan zei: “Ik denk dat hij bestaat”, dan lieten we het daar gewoon bij. Maar die middag in het kleedhokje was het meteen duidelijk. Zijn vraag kwam uit het niets maar vroeg om een eerlijk antwoord. Met minder zou hij geen genoegen meer nemen.

Subtiele cadeauhints

Tijdens het eerste sinterklaasfeest na de grote ontdekking was mijn zoon er vol van. Hij kende het ”grote geheim”. Het leverde heel wat knipoogmomenten op in bijzijn van kinderen die 'onwetend' waren. Hij wist wel beter maar verklapte niets en genoot ervan dat hij bondgenoot was. Dit jaar is dat anders. Hij baalt ervan dat hij weet dat Sinterklaas niet bestaat. Hij probeert er nog in te geloven, maar het lukt niet meer zo goed. Het levert grappige situaties op. Ik krijg subtiele en minder subtiele hints over schoencadeautjes van mijn zoon en vervolgens zegt hij dat hij niet wil weten wat hij krijgt.

De magie van Sinterklaas

Ergens begrijp ik hem wel. Wie wil er nou niet geloven in Sinterklaas? Er hangt iets in de lucht in in de periode voor 5 december. Spanning, verwachting en verwondering. Ik had het hier met een kennis over en die noemde het ‘de magie van Sinterklaas’. Het gaat verder dan alleen cadeautjes krijgen. Mijn zoon weet heus wel dat wij die voor hem kopen. Wat is die magie van Sinterklaas dan wel? Wat raak je kwijt als je niet meer in Sinterklaas gelooft?

Sinterklaasliedjes zingen

Het sinterklaasfeest is ook altijd mijn feest geweest. Toen ik kind was maar ook als volwassene. Ik vind het geweldig als ik kinderen achterop de fiets bij hun moeder zonder gêne sinterklaasliedjes hoor zingen. Ik heb genoten van de manier waarop mijn zoon door de jaren heen het feest beleefde en hoe hij Sinterklaas (via zijn schoen) zelfs in zijn vriendenboekje liet schrijven. En als ik aan het einde van de dag onderweg ben en ik zie zo’n typische zie-de-maan-schijnt-door-de-bomen-maan, dan groeit het sinterklaasgevoel in mij. Dat vertel ik ook aan mijn zoon. Mama is 48, maar zou ook nog graag in Sinterklaas geloven.

Het kind in onszelf

Misschien wordt rond 5 december het kind in onszelf wakker. De rest van het jaar stoppen we het te vaak weg. Omdat we druk zijn met kennisvergaren, geld verdienen, boodschappen doen en alles wat we verder nog ‘moeten’. Misschien herinnert het sinterklaasfeest ons aan de periode dat we zelf ongedwongen en zonder gêne onszelf waren. Is dat hetgene wat mijn zoon nu ook voelt? Dat hij ouder wordt en dat er een hoop verandert? Dat wil niet zeggen dat je geen kind meer mag zijn, maar het wordt wel ingewikkelder. Gelukkig is genieten van de sintperiode niet aan leeftijd gebonden. En waarom zouden we na 5 december afscheid nemen van het sinterklaasgevoel? Waarom houden we dit het hele jaar niet een beetje levend? Ik denk dat de wereld daar echt een stukje mooier van wordt.

Meer blogs lezen op ANS & Co? Bekijk het overzicht en kies een onderwerp dat je leuk vindt. Veel leesplezier!

 

 

 

 

 

ANS & Co | info@ansenco.nl | 06 284 282 67 | www.facebook.com/ansenco